Kontrola jakości płytek

W całej Unii Europejskiej podstawowym dokumentem regulującym wymagania techniczne dla płytek ceramicznych jest norma PN-EN 14411. Określa ona nie tylko parametry fizyczne i użytkowe płytek, ale również dopuszczalne odchylenia wymiarowe oraz zakres deformacji, które z punktu widzenia prawa nie stanowią wady produktu.

Dlaczego idealnie proste płytki praktycznie nie istnieją?

Płytki ceramiczne są wyrobem wypalanym w bardzo wysokiej temperaturze. W trakcie tego procesu surowe płyty z gliny ulegają naturalnym naprężeniom, które powodują ich mniejsze lub większe wygięcie. Zjawisko to jest nieuniknione i właśnie dlatego norma PN-EN 14411 dopuszcza określoną krzywiznę płytek, uzależnioną bezpośrednio od ich formatu.

Norma przyjmuje, że odchylenie od płaskości może wynosić maksymalnie 0,5% długości boku płytki lub jej przekątnej. W praktyce oznacza to, że im większy format, tym bardziej widoczne stają się nawet niewielkie deformacje, które formalnie mieszczą się w granicach normy.

Krzywizna płytek a format – co to oznacza w praktyce?

Kryteria Oceny

Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi, kontrola jakości obejmuje m.in. tolerancje wymiarowe (do ±0,5%), różnice odcieni (zjawisko naturalne) oraz płaskość powierzchni. Dla zapewnienia idealnego efektu końcowego należy stosować się do poniższych zaleceń:

• Systemy poziomowania: Zalecane przy układaniu płytek wielkoformatowych oraz elementów długich i wąskich, aby ograniczyć skutki naturalnej krzywizny.
• Weryfikacja przed montażem: Należy dokładnie sprawdzić całą partię materiału pod kątem formatu, odcienia i płaskości. Wszelkie zastrzeżenia należy zgłosić przed ułożeniem.
• Fuga w płytkach rektyfikowanych: Mimo precyzyjnych krawędzi wymagają one spoiny, zazwyczaj nie mniejszej niż 2,5 mm, by uniknąć problemów na powierzchni po ułożeniu.

Po montażu reklamacje związane z cechami widocznymi gołym okiem zazwyczaj nie są rozpatrywane.